1. اخوی ثمرین، زهرا؛ زهراکار، کیانوش؛ محسنزاده، فرشاد؛ و احمدی، خدابخش. (۱۳۹۶). بررسی عوامل زمینهساز طلاق در بافت اجتماعیفرهنگی شهر تهران. فصلنامهٔ فرهنگیتربیتی زنان و خانواده، ۱۲(۴۰).
2. افراسیابی، حسین؛ و دهقانی دارامرود، رقیه. (۱۳۹۵). زمینهها و نحوهٔ مواجهه با طلاق عاطفی میان زنان شهر یزد. فصلنامهٔ علمیپژوهشی زن در توسعه و سیاست، ۱۶(۵۲).
3. افراسیابی، حسین، و دهقانی دارامرود، رقیه. (۱۳۹۶). بازنمایی خانوادهٔ نابسامان از نگاه زنان درگیر طلاق در شهر یزد. جامعهشناسی نهادهای اجتماعی، ۵(۶).
4. آقاجانی، زهرا؛ جهانگیری، جهانگیر؛ و لهساییزاده، عبدالعلی. (۱۳۹۶). فرایند برساخت هویت زنان در جریان طلاق: بازاندیشی در تقدس خانواده و قبح طلاق. فصلنامهٔ علمیپژوهشی توسعهٔ اجتماعی، ۱۱(۴۳).
5. باستانی، سوسن؛ گلزاری، محمود؛ و روشنی، شهره. (۱۳۸۹). طلاق عاطفی؛ علل و شرایط میانجی. فصلنامهٔ علمیپژوهشی بررسی مسائل اجتماعی ایران، ۱(۳).
6. استراس، آنسلم؛ و کوربین، جولیت. (۱۳۹۰). اصول روش تحقیق کیفی؛ نظریهٔ مبنایی، رویهها و شیوهها (ترجمهٔ بیوک محمدی، چ ۳). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
7. ایمان، محمدتقی. (۱۳۹۰). مبانی پارادایمی روشهای تحقیق کمی و کیفی در علوم انسانی (چ ۱). قم: حوزه و دانشگاه.
8. ایمان، محمدتقی. (۱۳۹۷). هویت علمی علوم اجتماعی در ایران (چ ۱). تهران: پژوهشکدهٔ مطالعات فرهنگی و اجتماعی.
9. چالمرز، آلن اف. (۱۳۸۹). چیستی علم؛ درآمدی بر مکاتب علمشناسی فلسفی (ترجمهٔ سعید زیباکلام،چ ۱۱). تهران: سمت.
10. ریتزر، جورج. (۱۳۸۹). نظریهٔ جامعهشناسی در دوران معاصر (ترجمهٔ محسن ثلاثی، چ ۱۵). تهران: علمی.
11. طاهری پنچناری، رؤیا؛ آقاجانی مرسا، حسین؛ و کلدی، علیرضا. (۱۳۹۷). واکاوی پدیدهٔ طلاق، ریشهها و پیامدها در شهر تهران ۱۳۹۵. دوفصلنامهٔ علمیپژوهشی بررسی مسائل اجتماعی ایران، ۸(۹).
12. صادقی، رضا. (۱۳۹۴). آشنایی با فلسفهٔ علم معاصر (چ ۱). تهران: سمت.
13. فراستخواه، مقصود. (۱۴۰۰). روش تحقیق کیفی در علوم اجتماعی با تأکید بر نظریهٔ برپایه (گرندد تئوری) (چ ۱۲). تهران: آگاه.
14. فلیک، اووه. (۱۳۸۸). درآمدی بر تحقیق کیفی (ترجمهٔ هادی جلیلی، چ ۲). تهران: نی.
15. قریشی، فردین؛ شیرمحمدی، داود؛ و برجوند، آوات. (۱۳۹۳). فهم عوامل طلاق از منظر زنان و مردان در معرض طلاق و طلاقگرفته؛ مطالعهٔ موردی شهر سقز. پژوهشهای راهبردی مسائل اجتماعی ایران، ۳(۱۰).
16. کرسول، جان دبلیو. (۱۳۹۱). طرح پژوهش؛ رویکردهای کیفی و کمی و ترکیبی (ترجمهٔ علیرضا کیامنش و مریم دانای طوس). تهران: جهاد دانشگاهی، واحد علامه طباطبایی.
17. گیدنز، آنتونی. (۱۳۹۹). قواعد جدید روش جامعهشناسی (ترجمهٔ عباس محمدی اصل، چ ۲). تهران: افکار.
18. لازی، جان. (۱۳۹۶). درآمدی تاریخی به فلسفهٔ علم (ترجمهٔ علی پایا، چ ۸). تهران: سمت.
19. محسنزاده، فرشاد؛ محمدنظری، علی؛ و عارفی، مختار. (۱۳۹۰). مطالعهٔ کیفی نارضایتی زناشویی و اقدام به طلاق. فصلنامهٔ علمیپژوهشی مطالعات راهبردی زنان، ۱۴(۵۳).
20. محمدپور، احمد. (۱۴۰۰). ضدروش؛ منطق و طرح در روششناسی کیفی (چ ۴). تهران: لوگوس.
21. مردیها، مرتضی. (۱۳۸۷). فضیلت عدم قطعیت (چ ۲). تهران: طرح نو.
22. نیومن، ویلیام لاورنس. (۱۳۹۵). شیوههای پژوهش اجتماعی: رویکردهای کیفی و کمی (ترجمهٔ حسن داناییفرد و سیدحسین کاظمی، چ ۴). تهران: مؤسسهٔ کتاب مهربان نشر.
23. Bryman, A. (2008). Qualitative Research in Organizations and Management: University of Leicester, UK, An International Journal 3(2), 159-168. [
DOI:10.1108/17465640810900568]
24. Blaikie, N. (2007). Approaches to Social Enquiry.Cambridge. Uk: Polity Press.
25. Castles S. (2012). Understanding the Relationship between Methodology and Methods. In Carlos Vargas-Silva (Eds.) Handbook of Research Methods in Migration via university of melburn. [
DOI:10.4337/9781781005231.00007]